Borderlands

UkoÅ„czenie gÅ‚ównego questa Borderlands to sprawa Å‚adnych kilku wieczorów. Mi ta sztuka udaÅ‚a siÄ™ w siedemnaÅ›cie godzin, przy żoÅ‚nierzu na 37 levelu i wykonaniu okoÅ‚o 100 zadaÅ„. Nie oznacza to jednak definitywnego koÅ„ca przygody na Pandorze. Możemy zarówno kontynuować levelowanie w Å›wiecie już poznanym, jak również nabyć pÅ‚atne dodatki. Do dnia dzisiejszego twórcy wydali trzy DLC: The Zombie Island of Dr. Ned, Mad Moxxi's Underdome Riot oraz The Secret Armory of General Knoxx. Każdy z nich oferuje dodatkowych kilka godzin zabawy oraz parÄ™ “ficzerów” w postaci na przykÅ‚ad zwiÄ™kszenia maksymalnego poziomu doÅ›wiadczenia do 60 lvl. Najlepiej prezentuje siÄ™ moim zdaniem pierwszy z nich, w którym, niemalże jak w Left 4 Dead, naszym najwiÄ™kszym zagrożeniem sÄ… nieumarli. W dodatku jest lepiej zoptymalizowany niż podstawka i wyglÄ…da zauważalnie Å‚adniej. Dziwne, prawda?

Poza sycÄ…cym trybem dla jednego gracza twórcy udostÄ™pnili nam rozgrywkÄ™ dla wielu graczy. Warto siÄ™ zainteresować kooperacjÄ… pomiÄ™dzy dwoma lub czterema użytkownikami jednoczeÅ›nie, gdyż Borderlands ujawnia wówczas swoje najlepsze oblicze. Widać, że jest to gra praktycznie stworzona dla wspólnej rozgrywki. Niestety, poza niebywaÅ‚Ä… frajdÄ…, pÅ‚ynÄ…cÄ… z grupowej eksterminacji (warto podkreÅ›lić, że: im wiÄ™cej graczy = potężniejsi przeciwnicy = lepszy loot i wiÄ™cej doÅ›wiadczenia), ma on także swoje wady. Przede wszystkim brak sprawiedliwego podziaÅ‚u itemów miÄ™dzy wszystkich graczy. Tylko od uczciwoÅ›ci pozostaÅ‚ej kompanii i naszej szybkoÅ›ci zależy, co upolujemy na wÅ‚asność. Ponadto należy skarcić twórców za brak opcji kontaktu gÅ‚osowego miÄ™dzy czÅ‚onkami zaÅ‚ogi. Tak czy siak, polecam wszystkim zapoznanie siÄ™ wÅ‚aÅ›nie z trybem multiplayer, ponieważ wyciska on z Borderlands ostatnie soki i nie pozwala oderwać siÄ™ od ekranu.