Test Intel Core i3 i i5 32nm

W procesorach Core i7 serii 7/8 i 9xx Intel zaimplementował specjalny tryb działania technologii EIST. Mowa tu o technice TURBO – algorytmowi mającemu za zadanie przyspieszanie rdzeni procesora wraz z rosnącym zapotrzebowaniem na podwyższoną wydajność procesora, o ile pozwalają na to warunki termiczne i elektryczne. W architekturze Nehalem jednostka zwana jako PCU (Power Control Unit czyli: jednostka kontroli mocy) która umiejscowiona jest w jądrze procesora stale kontroluje odczyt temperatury w różnych miejscach jądra krzemowego, oraz jego napięcie, natężenie prądu zasilającego a także nadchodzące przerwania. Opisywany algorytm na podstawie danego o określonym momencie natężenia prądu szacuje ilość wytwarzanego przez procesor ciepła. Gdy wystąpi taka sytuacja że omawiane przerwania występują często albo nasz system operacyjny zleci polecenie ustawienia rdzenia w stan najwyższej, możliwej wydajności, a równocześnie natężenie utrzymuje się poniżej zadanego limitu to jednostka PCU na określoną ilość czasu podwyższa taktowanie wybranych do tego rdzeni. W procesorach opartych o usprawnioną architekturę Bloomfield funkcja TURBO może przyspieszyć dwa, trzy bądź cztery rdzenie o jeden stopień mnożnika, a jeden rdzeń – o dwa stopnie mnożnika,. Warunkiem koniecznym do przyśpieszenia taktowania jednego rdzenia o dwa stopnie jest przejście co najmniej jednego rdzenia w stan energetyczny C6 (najniższe możliwe taktowanie, plus odłączone zasilanie). Na większości płyt głównych mnożnik TURBO +2 nie działał w typowych sytuacjach – następywało to po dopiero wyłączeniu wszystkich rdzeni oprócz jednego - aktywnego w BIOS-ie płyty głównej. Natomiast w nowym Lynnfieldzie a teraz także w Clarkdale działanie PCU zostało przez Intela dość znacznie usprawnione – tak pod względem zamrażania niewykorzystywanych rdzeni procesora, jak i działania trybu TURBO, kiedy warunki termiczne i energetyczne są spełnione.
Turbo Boost w praktyce – Core i5 6xx